هزینههای سلامت خانواران ایرانی و چالشهای دارو در سال 1400
هزینههای سلامت خانواران ایرانی و چالشهای دارو در سال 1400, بهرام عیناللهی، وزیر بهداشت و درمان، در نشستی با اعضای هیات رئیسه فرهنگستان علوم پزشکی ایران به یکی از ثمرات اجرای طرح دارویاری اشاره کرد و گفت که این طرح موجب جلوگیری از قاچاق دارو به کشورهای همسایه شده است، جزئیات دیگر از ثمرات و زیانهای آن را vš ذکر نکرد.
بر پایه نتایج یک گزارش تحقیقی، نسبة خانوارهای ایرانی که با هزینههای کمرشکن سلامت مواجه شدهاند، بر اساس شاخص ظرفیت پرداخت خانوار از ۲/۳۷ درصد در سال ۱۳۹۵ با یک روند نوسانی به ۲.۴۲ درصد در سال ۱۴۰۰ افزایش یافته است. این در حالی است که داروها بخش قابل توجهی از پرداخت از جیب برای دریافت خدمات سلامت را تشکیل میدهند.
مشکلات موجود در حوزه دارو، از جمله مشکلات صنایع دارویی و قاچاق داروها، تبدیل طراحی و اجرای برنامهٔ دارویی در سال ۱۴۰۱ شد.
هرچند به برنامهریزی بود که اجرای طرح دارویی باعث افزایش سهم پرداخت از جیب برای داروها نشود، با وجود این، به اظهاری از یک عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، طرح دارویی به دلیل عدم وجود اعتبار بودجهای لازم، بهطور کامل اجرا نشد و ناظر از مشکلات در حوزه دارویی خبر داد.
علاوه بر این، رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس اظهار داشت که طرح دارویی، برخلاف هدف خود، پرداخت از جیب مردم را افزایش داده و بیمارانی را مجبور به تهیه داروهای خود با قیمت چند برابر کرده است. مرکز پژوهشها، با استناد به نقل از رسمی ملی تحقيقات سلامت، میگوید با وجود روند کاهش شاخص سهم پرداخت از جیب بیماران از کل هزینههای سلامت در کشور ایران، متوسط این شاخص در سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۸ برابر ۴۲.۲ درصد بوده است.
این شاخص در سال ۱۳۹۶ به ۳۲.۴۶ درصد کاهش یافت، اما دوباره روند افزایشی را و در سال ۱۳۹۸ به ۳۷.۴۲ درصد رسید؛ این رقم بیشتر از هدف تعیین شده در برنامه ششم توسعه است، که بر پایهٔ کاهش این شاخص تا ۲۵ است. در سال ۱۳۹۸، متوسط این شاخص در سطح جهان ۱۸ درصد بوده است.
طی سالهای ۹۰ تا ۹۸، بهطور متوسط تقریباً ۵۶ درصد خرجهای سلامتی که به صورت پرداخت از جیب انجام شده، بهزدمانی و ۳۱ درصد به دارو و سایر لوازم پزشکی برای بیماران سرپا رسیده است. بهطور کلی، برخی از خانوارات به دلیل نداشتن درآمد کافی برای دریافت خدمات سلامت مورد نیاز در زمان مناسب مراجعه نمیکنند و به همین دلیل ممکن است با هزینههای کمرشکن سلامت نیز مواجه نشوند؛ این موضوع در محاسبات هزینههای کمرشکن سلامت در نظر گرفته نمیشود.
بهعنوان مثال، کاهش مبلغ مواجهه با هزینههای کمرشکن سلامت در سال ۱۳۹۹ به همگانی کووید-۱۹ و کاهش تقاضا و منفعتمندی از خدمات انتخابی نسبت داده میشود. بنابراین زمان بررسی روند مواجهه با هزینههای کمرشکن سلامت باید روند منفعتمندی از خدمات سلامت نیز در نظر گرفته شود. بر پایه گزارشهای رسمی منتشر شده، آخرین پیمایش مربوط به منفعتمندی از خدمات سلامت در کشور مربوط به سال ۱۳۹۴ است.
مطابق آمار منتشر شده، متوسط مواجهه خانوارهای ایرانی با هزینههای کمرشکن سلامت در سال ۱۴۰۰ برابر ۲.۴۱ درصد بوده که این متوسط با هدف تعیین شده در برنامه شهم توسعه ۱ درصد فاصله دارد. بنابراین با وجود تأکید بر حفاظت مالی از خانوار در برابر هزینههای کمرشکن سلامت در قوانین برنامههای توسعه و سیاستهای کلی سلامت کشور طی سالهای قبل، این هدف تحقق نکرده است.
از جمله دلایل اصلی وقوع هزینههای کمرشکن سلامت، بالا بودن سهم پرداخت از جیب خانوار از هزینههای سلامت است. _html بهرام عیناللهی، وزیر بهداشت و درمان، در نشستی با اعضای هیات رئیسه فرهنگستان علوم پزشکی ایران به یکی از ثمرات اجرای طرح دارویاری اشاره کرد و گفت که این طرح موجب جلوگیری از قاچاق دارو به کشورهای همسایه شده است، جزئیات دیگر از ثمرات و زیانهای آن را نکرد.
بر پایه نتایج یک گزارش تحقیقی، نسبة خانوارهای ایرانی که با هزینههای کمرشکن سلامت مواجه شدهاند، بر اساس شاخص ظرفیت پرداخت خانوار از ۲/۳۷ درصد در سال ۱۳۹۵ با یک روند نوسانی به ۲.۴۲ درصد در سال ۱۴۰۰ افزایش یافته است. این در حالی است که داروها بخش قابل توجهی از پرداخت از جیب برای دریافت خدمات سلامت را تشکیل میدهند.
تقیم به بیمهها پرداخت شده و سیاست تعلق ارز ۴۲۰۰ تومانی به دارو بهطور کامل حذف گردید.
هرچند به برنامهریزی بود که اجرای طرح دارویی باعث افزایش سهم پرداخت از جیب برای داروها نشود، با وجود این، به اظهاری از یک عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، طرح دارویی به دلیل عدم وجود اعتبار بودجهای لازم، بهطور کامل اجرا نشد و ناظر از مشاكل در حوزه دارویی خبر داد.
علاوه بر این، رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس اظهار داشت که طرح دارویی، برخلاف هدف خود، پرداخت از جیب مردم را افزایش داده و بیمارانی را مجبور به تهیه داروهای خود با قیمت چند برابر کرده است. مرکز پژوهشها، با استناد به نقل از رسمی ملی تحقيقات سلامت، میگوید با وجود روند کاهش شاخص سهم پرداخت از جیب بیماران از کل هزینههای سلامت در کشور ایران، متوسط این شاخص در سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۸ برابر ۴۲.۲ درصد بوده است.
این شاخص در سال ۱۳۹۶ به ۳۲.۴۶ درصد کاهش یافت، اما دوباره روند افزایشی را و در سال ۱۳۹۸ به ۳۷.۴۲ درصد رسید؛ این رقم بیشتر از هدف تعیین شده در برنامه شهم توسعه است، که بر پایهٔ کاهش این شاخص تا ۲۵ است. در سال ۱۳۹۸، متوسط این شاخص در سطح جهان ۱۸ درصد بوده است.
طی سالهای ۹۰ تا ۹۸، بهطور متوسط تقریباً ۵۶ درصد خرجهای سلامتی که به صورت پرداخت از جیب انجام شده، بهزدمانی و ۳۱ درصد به دارو و سایر لوازم پزشکی برای بیماران سرپا رسیده است. بهطور کلی، برخی از خانوارات به دلیل نداشتن درآمد کافی برای دریافت خدمات سلامت مورد نیاز در زمان مناسب مراجعه نمیکنند و به همین دلیل ممکن است با هزینههای کمرشکن سلامت نیز مواجه نشوند؛ این موضوع در محاسبات هزینههای کمرشکن سلامت در نظر گرفته نمیشود.
بهعنوان مثال، کاهش مبلغ مواجهه با هزینههای کمرشکن سلامت در سال ۱۳۹۹ به همگانی کووید-۱۹ و کاهش تقاضا و منفعتمندی از خدمات انتخابی نسبت داده میشود. بنابراین زمان بررسی روند مواجهه با هزینههای کمرشکن سلامت باید روند منفعتمندی از خدمات سلامت نیز در نظر گرفته شود.
ای کمرشکن سلامت در سال ۱۴۰۰ برابر ۲.۴۱ درصد بوده که این متوسط با هدف تعیین شده در برنامه شهم توسعه ۱ درصد فاصله دارد.
بنابراین با وجود تأکید بر حفاظت مالی از خانوار در برابر هزینههای کمرشکن سلامت در قوانین برنامههای توسعه و سیاستهای کلی سلامت کشور طی سالهای قبل، این هدف تحقق نکرده است. از جمله دلایل اصلی وقوع هزینههای کمرشکن سلامت، بالا بودن سهم پرداخت از جیب خانوار از هزینههای سلامت است.
