دانشجویان نورتوسترن ایمپلنت نانو را برای پایش رد عضو پیوندی ساختند

به گزارش دانشجو، محققان دانشگاه نورتوسترن ایالات متحده الأمريكية موفق به توسعه یک ایمپلنت بیومتری پیشرفته شدهاند که قادر است نوسانات دمایی بسیار ریز را در عضو پیوندی شناسایی کند و پیش از اینکه سیستم ایمنی بدن عضو را پس بزند، هشدار دهد.
این سنسور فوقسبک و بینظیر ابعادی در حدود ۳ در ۷ میلیمتر دارد که از یک ناخن انگشت انسان کوچکتر است و ضخامت آن تنها ۲۲۰ میکرومتر میباشد. ظرافت بالا این دستگاه باعث شده تا بتواند مستقیما روی لایه بافت محافظتی کلیه که به آن کپسول کلیوی میگویند، قرار گیرد و بدون ایجاد هرگونه مزاحمتی برای عملکرد عضو، پایش مداوم را انجام دهد.
دماسنج درونی این ایمپلنت حساسیت شگرفی دارد و میتواند تغییرات دمایی تا حد ۰٫۰۰۴ درجه سلسیوس را ثبت و اندازهگیری کند. افزایش دمای عضو پیوندی معمولا اولین نشانهی التهاب و آغاز فرآیند رد عضو توسط سیستم ایمی بدن است. در لحظهی شناسایی این تغییر، دستگاه که از یک باتری سکهای بسیار ریز تغذیه میشود، از طریق ارتباط بلوتوث اطلاعات را بلافاصله به پزشک مداو یا بیمار ارسال میکند.
کاهش ریسکهای پسزدن عضو پیوندی با کاشت سنسور در بدن
فرآیند رد عضو زمانی رخ میدهد که سیستم ایمنی گیرنده عضو پیوندی را بهعنوان یک عامل خارجی و تهدیدکننده شناسایی کرده و علیه آن واکنش نشان میدهد. اگر علائم این واکنش در مراحل اولیه و بهسرعت شناسایی شوند، تیم پزشکی میتواند با تدابیر درمانی مناسب از عضو تازه پیوندی محافظت کند و از از بین رفتن آن جلوگیری نماید.
پژوهشگران دانشگاه نورتوسترن بر اساس نتایج منتشرشده در مجلهی معتبر ساینس اعلام کردهاند که دستگاه نوین آنها قادر است علائم هشداردهندهی رد عضو را تا سه هفته زودتر از روشهای پایش متداول و فعلی در بیمارستانها شناسایی نماید. این پیشیگیری زمانی میتواند حیاتی و تعیینکنندهی سرنوشت عضو پیوندی باشد.
در روش سنتی و رایج امروز، برای تشخیص رد عضو از روش بافتبرداری استفاده میشود که در آن یک قطعه کوچک از بافت عضو جدا شده و در آزمایشگاه آنالیز میگردد. با وجود دقت، این روش تهاجمی است و ریسکهای احتمالی مانند خونریزی داخلی و افزایش احتمال عفونت را برای بیمار به همراه دارد.
تیم محققان نورتوسترن در حال حاضر و پیش از ورود به فاز تولید تجاری و عرضه به بازار، در حال آمادهسازی برای انجام آزمایشهای بالینی بر روی انسان است. یکی از چالشهای اصلی پیش رو یافتن راهکاری برای شارژ مجدد باتری این ایمپلنت است تا بتواند برای تمام عمر مفید عضو پیوندی در بدن بیمار به کار خود ادامه دهد و نیازی به جایگزینی جراحی مجدد ایجاد نکند. بر اساس آمار صندوق کلیه آمریکا، حدود پنج تا بیست درصد بیماران در ماه اول پس از پیوند کلیه با رد حاد عضو روبرو میشوند که این تکنولوژی میتواند مانع بروز عواقب جدی در بسیاری از این موارد گردد.