لاکهید مارتین موشک هایپرسونیک ارزان‌قیمت ماکو را برای ارتش آمریکا گسترش میدهد
شرکت تسلیحاتی لاکهید مارتین در حال گسترش یک موشک هایپرسونیک جدید با نام ماکو برای ارتش ایالات متحده و مشتریان بین‌المللی است. این موشک که با تمرکز بر ارزان‌قیمت‌بودن طراحی شده و سرعت آن بیش از ۵ ماخ می‌رسد، قابلیت نصب روی انواع جنگنده‌ها و هواپیما‌ها را خواهد داشت.
به گزارش نشریه نیو‌اتلاس، گسترش موشک هایپرسونیک ماکو از سال ۲۰۱۷ آغاز شده و قرار است بخشی از برنامه تسلیحاتی دعوا ایستاده نیروی هوایی ایالات متحده باشد. هدف از این برنامه ساخت موشکی نوین بود که قابلیت‌های هایپرسونیک و مقرون‌به‌صرفگی را به‌صورت همزمان ارائه دهد. ارتش آمریکا در پی تغییرات ایجادشده در می‌دان‌های نبرد مدرن، ضرورت گسترش این نوع جنگ‌افزار را احساس کرده است.
موشک ماکو قابلیت نصب روی کشتی‌ها و زیردریایی‌ها را هم دارد
موشک ماکو برای اولین بار در نمایشگاه سی‌ایر اسپیس سال جاری می‌لادی در معرض دید عموم قرار گرفت. این موشک که به موشک ۱۳ نیز معروف است، دارای قطر ۳۳ سانتی‌متر، طول ۴ متر و وزن ۵۹۰ کیلوگرم است و می‌تواند یک کلاهک جنگی ۵۹ کیلوگرمی را حمل کند. ابعاد دقیق این موشک تا به امروز منتشر نشده است.
به گفته لاکهید مارتین، موشک ماکو می‌تواند از طریق بوس‌تر به سرعت‌های هایپرسونیک برسد. این جنگ‌افزار با تعداد زیادی از جنگنده‌های مدرن ازجمله اف-۳۵ای، اف-۳۵بی، اف-۱۸، اف-۲۲، اف-۱۶، اف-۱۵ و هواپیما‌های گشت دریایی پی۸ سازگاری دارد و می‌توان آن را در داخل یا خارج از هواپیما‌ها قرار داد. بمب‌افکن‌های ارتش آمریکا نیز امکان حمل موشک ماکو را خواهند داشت. لاکهید مارتین ادعا می‌کند که این موشک در صورت نیاز می‌تواند روی زیردریایی‌ها و کشتی‌های جنگی نیز نصب شود.
علاوه بر قابلیت رسیدن به سرعت بیش از ۵ ماخ، شرکت لاکهید مارتین تمرکز زیادی بر کاهش قیمت تمام‌شده موشک ماکو دارد. موشک‌های هایپرسونیک در اصل موشک‌هایی بسیار گران‌قیمت هستند که باعث میشود بهره‌برداری از آن‌ها در می‌دان نبرد محدود‌تر شود. بااین‌حال، لاکهید مارتین ادعا می‌کند که با بهره‌گیری از طراحی تمام‌دیجیتال و معماری باز برای گسترش سریع، بهره‌گیری از چاپ سه‌بعدی برای ساخت قسمت هدایت و باله‌ها و بهره‌گیری از فناوری‌های اثبات‌شده، توانسته محصولی با قیمت مقرون‌به‌صرفه گسترش دهد. بر اساس ادعای این شرکت، بهره‌گیری از پرینت سه‌بعدی توانسته هزینه ساخت سیستم هدایت موشک را به یک‌دهم کاهش دهد و سرعت تولید را نیز ۱۰ برابر افزایش دهد.
