در هفدهم مه سال ۲۰۰۰ تلسکوپ فضایی هابل تصویری با رنگ‌های واقعی از سحابی ان۱۱ای ضبط کرد
این سحابی در یک ناحیه ستاره‌زای دیده شده در ابر ماژلانی بزرگ قرار دارد که از نیمکره جنوبی به همراه کهکشان راه شیری قابل رصد است. ان۱۱ای به دلیل کوچک‌ترین و فشرده‌ترین سحابی در آن منطقه برای ستاره‌شناسان اهمیت ویژه دارد و نشان‌دهنده تازه‌ترین رویداد‌های شکل‌گیری ستارگان عظیم در آنجا محسوب میشود.
قدرت تصویربرداری بالا هابل به اخترشناسان امکان داد تا این سحابی را با جزئیات بیش‌تری بررسی کنند و ساختار پوشش گاز داغ و ستارگان نهفته در مرکز آن را مورد مطالعه قرار دهند.
این عکس برای نخستین بار امکان شناسایی ستارگانی را فراهم آورد که واقعا در آن ناحیه درخشند. چنین اطلاعاتی برای درک بهتر فرآیند شکل‌گیری ستارگان پرجرم با بیش از ده برابر خورشید ضروری است.
سحابی ان۱۱ای شبیه به یک گل رز ظریف در فضا شناور است. تشعشعات شدیدستارگان عظیمی که در مرکز آن جا‌سازی شده‌اند گاز‌های اطراف را با درخششی ملایم روشن می‌کند. شوک‌ها و باد‌های ستاره‌ای قوی ناشی از ستارگان پرجرم و تازه متولدشده در هسته درخشان، حفره‌ای در گاز و غبار ایجاد کرده‌اند.
تابش فرا‌بنفش شدید باعث میشود گاز اطراف به روش مشابه نور نئون فلورسانس شود. ما باید ویژگی‌های مناطق ستاره‌زایی در کهکشان‌های همسایه را مطالعه کنیم تا بفهمیم ستاره‌های جوان در دور‌دست‌ها چگونه شکل می‌گیرند.
