نقد فیلم آركاديان: نیکلاس کیج در برابر هیولا‌های شب در دنیای پسا آخرالزمان
فیلم ترسناک آركاديان با بازی نیکلاس کیج، داستانی است از پدری که در دنیای پسا آخرالزمان برای محافظت از دو پسر دوقلوی نوجوانش، توماس و جوزف، دست به هر کاری می‌زند. این اثر سینمایی تحت تأثیر سبک ژانری استیون اسپیلبرگ، مفهوم فداکاری را در محیطی خطرناک و پر از هیولا‌های شبانه بررسی می‌کند.
خلاصه داستان
در آینده‌ای نزدیک، زندگی روی زمین نابود شده است. پل (نیکلاس کیج) و پس‌ران دوقلوی نوجوانش، توماس (جیدن مارتل) و جوزف (مکسول جنکینز)، روز‌ها را در امنیت نسبی و شب‌ها را در وحشت می‌گذراندند. وقتی خورشید غروب می‌کند، موجودات وحشی بیدار شده و همه موجودات زنده را می‌بلعد. یک روز توماس قبل از غروب به خانه بازنگردند، پل تصمیم می‌گیرد از مزرعه مستحکم خود خارج شود تا او را بیابد.
پدر درست در لحظه یافتن پس‌رش، در نبرد کابوس‌واری با هیولاها به شدت زخمی میشود. اکنون دو برادر باید با استفاده از تمام مهار‌هایی که پدرشان بهشان یاد داده، طرحی برای زنده ماندن در شب‌های آتی تدوین کنند و همزمان سعی در نجات جان پدر خود کنند.
بازی نیکلاس کیج و تمرکز داستان
وجود نیکلاس کیج روی پوس‌تر و در تیتراژ، قوت تبلیغاتی فیلم است، به‌ویژه برای یک اثر ژانری کم‌هزینه. در تئوری می‌توان انتظار اثری در سطح مندی یا خوک داشت، اما واقعیت این است که کیج بسیار زود به حاشیه داستان رانده میشود. اگرچه در صحنه‌های پایانی با تفنگ ساچمه‌ای بازی خیره‌کننده‌ای دارد، اما بخش اعظم فیلم بر روی دو برادر متمرکز است. جوزف به تعمیر ابزار‌ها و ساخت تله می‌پردازد، در حالی که توماس تنها به فکر دیدار با دختر همسایه، شارلوت است. با وجود تفاوت‌های شخصیتی، آن‌ها برای نجات پدر متحد می‌شوند.
تأثیر‌پذیری از آثار پیشین و طراحی هیولاها
ایده اصلی فیلم اصالت چندانی ندارد و به وضوح تحت تأثیر فیلم‌هایی چون من یک افسانه‌ام، یک مکان ساکت و این در شب می‌آید است. تمام این آثار در محیط پسا آخرالزمان، حول محور خانواده و با هیولا‌های شبانه اتفاق می‌افتند. نکته متمایزکننده آركادیان، طراحی غیر‌معمول و ترسناک هیولا‌هاست. کارگردان بنجامین بروئر که قبلا برای همه چیز، همه جا، به یکباره آثار بصری ساخته بود، در این پروژه روی مدل‌سازی هیولاها تمرکز کرده است. با این حال، به نظر می‌رسد محدودیت بودجه باعث شده او بیش از حد به تصمیمات هنری تکیه کند و فرا‌موش کند که فیلم در درجه اول به یک مفهوم دلنشین نیاز دارد.
ضعف‌های فیلمنامه و عدم عمق شخصیت‌ها
فیلمنامه مایکل نیلون فاقد عمق لازم برای این ژانر است. نویسنده علاقه‌ای به بررسی دقیق دنیای ویران شده یا شخصیت‌های ساکن در آن نشان نمی‌دهد. شرایط حوالی آخر جهان برای مخاطب آشکار نمی‌شود و منشأ هیولاها بی‌جواب می‌ماند. حتی شخصیت‌های فیلم نیز نمی‌دانند چه فاجعه‌ای سبب فروپاشی تمدن شده؛ شاید یک بلای آب و هوایی یا تهاجم سوسک‌های جهش‌یافته. پیشینه شخصیت پل نیز در تاریکی مانده است. ما نمی‌دانیم او قبل از آخرالزمان چگونه زندگی می‌کرده یا همسرش کجاست. تنها ویژگی او، نقش عملکردی پدری دلسوز است که برای پس‌رانش فداکاری می‌کند. بدون پیشینه، همدردی با این شخصیت دشوار است.
صحنه آغازین نیز به قدری مبهم فیلمبرداری شده که حتی امکان دارد پل پدر بیولوژیک پسر‌ها نباشد و تنها دو نوزاد را یافته و مراقبت از آن‌ها را ماموریت خود دانسته باشد. فقدان جواب‌های روشن از سوی فیلمنامه‌نویس، فضای وسیعی برای تخیل مخاطب باز می‌گذارد.
کار دوربین و نورپردازی
علاوه بر ضعف‌های فیلمنامه، فیلم در کار دوربین نیز دچار مشکل است. استفاده از دوربین دستی که احتمالا به دلیل بودجه محدود انتخاب شده، به جای ایجاد حس واقع‌گرایی و تنش، تنها عکس‌های لرزان و نامشخصی تولید می‌کند که چشم مخاطب را خسته می‌کند. این عیب به نورپردازی نیز گسترش یافته؛ صحنه‌های بیش از حد تاریک، جذابیت و تنش را از بین می‌برند و مخاطب ناگ‌هان متوجه میشود که هیچ چیز قابل مشاهده نیست.
نتیجه‌گیری
آركادیان مسیر پیموده شده فیلم‌های ترسناک محبوب درباره بقا در دوران پسا آخرالزمان را تکرار می‌کند. مسیری کلیشه‌ای، پیش‌پا افتاده و بی‌تازگی که تنها هیولا‌های طراحی شده در آن از کل فیلم به یاد می‌مانند. اگرچه برای یک فیلم هیولایی، ظاهر به یاد ماندنی هیولاها شاید کافی به نظر برسد، اما دور از انتظار است که یک اثر سینمایی تنها بر پایه ظاهر هیولاها ساخته شود. بنجامین بروئر بر طراحی هیولاها تمرکز کرده اما اهمیت فیلمنامه را نادیده گرفته است. در نتیجه، فیلم در هر دو جبهه ناکام است نه ایده‌ای شکل می‌گیرد و نه مخاطب را می‌ترساند. تنها نکته مثبت، مدت زمان کوتاه فیلم (یک ساعت و نیم) است که از خستگی مخاطب جلوگیری می‌کند.
