پرسپولیس در آستانه حذف از آسیا؛ مقصر یحیی، درویش یا بازیکنان؟

تیم پرسپولیس که تنها چند ماه پیش توانست سه‌گانه ایران را به دست آورد، اکنون با رکورد شش بازی متوالی بدون برد روبروست. سرخ‌پوشان نه تنها از جمع مدعیان قهرمانی فاصله گرفته‌اند، بلکه از لیگ قهرمانان آسیا نیز قطعا حذف شده‌اند. این وضعیت برای تیمی که در استادیوم آزادی نمی‌تواند بر تیم‌های ضعیف‌تر غلبه کند، توصیفی فرا‌تر از بحران است.

یحیی گل‌محمدی در فصل قبل با تمرکز ویژه بر آماده‌سازی تیم، توانست سه جام را به آرشیو پرسپولیس بیفزاید. اما فصل جاری با شکاف عمیق بین مدیریت و کادر فنی آغاز شد. مسائل پرداختی‌ها، اردوی ناکام ترکیه و انتقالات ناموفق، در نهایت به استعفا یا کنار رفتن گل‌محمدی منجر گردید. درست در روز‌هایی که همه تصور می‌کردند او تیم را تنها نخواهد گذاشت، سری ناکامی‌ها آغاز شد.

آمار شش بازی بدون برد در دوران سرمربیگری گل‌محمدی احتمالا بی‌سابقه است. اگرچه تیم از یاسین سلمانی، مرتضی پورعلی‌گنجی و وحید امیری محروم بوده، اما رقبایی که با تیم‌های ضعیف‌تر بازی می‌کردند نتایج بهتری کسب کرده‌اند. تساوی در آزادی در برابر نفت آبادان، از دست دادن امتیاز در برابر استقلال دوشنبه تاجیکستان، توقف در برابر ملوان، شکست از النصر با ده بازیکن و ناکامی در برابر الدحیل در آزادی، بخشی از آن ناشی از تصمیمات تاکتیکی و رفتاری مربی است.

در دو بازی آخر در برابر الدحیل، گل‌محمدی در دقیقه ۸۶ و با حداقل ۱۷ دقیقه زمان باقی‌مانده (با احتساب وقت تلف شده)، تصمیم به ورود دو بازیکن جوان و کم‌سابقه گرفت. یکی از آن‌ها حتی در لیگ برای پرسپولیس بازی نکرده بود. جایگزینی نبیل باهویی و مهدی احمدی در لحظات حساس، در حالی که گزینه‌های باتجربه‌تری چون سینا اسدبیگی، وحدت حنانوف و فرشاد فرجی در دسترس بودند، نشان‌دهنده مدیریت ناکام دقایق پایانی است.

اسکواد پرسپولیس با بازیکنان چون علیرضا بیرانوند، دانیال اسماعیلی‌فر، گئورگی گولسیانی، محمدحسین کنعانی‌زادگان، علی نعمتی، می‌لاد سرلک، مسعود ریگی، مهدی ترابی، سعید صادقی، شهاب زاهدی و سروش رفیعی، ترکیبی است که هر کدام می‌توانند در تیم‌های دیگر نقش اصلی داشته باشند. این بازیکنان باید با درک جایگاه خود در تیم قهرمان، بهترین سطح خود را به نمایش بگذارند. عملکرد پر از اشتباه و غیر‌قابل دفاع برخی از آن‌ها، بحث‌های زیادی را برانگیخته است.

مدیرعامل پرسپولیس که کمتر از یک سال پیش با شعار‌های حماسی روبرو بود، اکنون هدف انتقادات است. درویش در فصل قبل با جذب ستاره‌هایی چون مرتضی پورعلی‌گنجی، دانیال اسماعیلی‌فر، سروش رفیعی، سعید صادقی، گئورگی گولسیانی، یورگن لوکادیا، سینا اسدبیگی، عیسی آل‌کثیر و شیخ دیاباته، تیم را به قهرمانی رساند. اما دو عامل درآمدزایی و سقف قرارداد، انتقالات این فصل را فلج کرد. جذب مهاجم خارجی به بدترین شکل انجام شد و در نهایت تصمیم خودسرانه برای جذب نبیل باهویی، که نتوانست در نقش مهاجم تأثیرگذار باشد، ضربه‌ای به تیم زد.

درویش پس از قهرمانی با جمله کاش قهرمان نمی‌شدیم به دلیل تعهدات مالی روبرو شد و بیش‌تر مورد حمله قرار گرفت. اختلاف با کادر فنی و بازیکنان، عدم تامین منابع مالی، نگاه اختصاصی به سپرده بورس، اعتصاب بازیکنان، ناکامی در اردوی ترکیه، عدم پرداخت مطالبات، مشکلات تغذیه، جریمه‌های بدموقع و پرواز به عربستان، از نقاط سیاه مدیریت او محسوب می‌شوند.

سپهان با وجود کسر چهار امتیاز، با جذب ستاره‌هایی که پرسپولیس و گل‌محمدی برای آن‌ها حسرت می‌کشیدند، اکنون یک امتیاز بیش‌تر از سرخ‌پوشان و دو رتبه بالا‌تر در جدول قرار دارد و مهم‌تر از آن، به مرحله بعد لیگ قهرمانان آسیا صعود کرده است. اگر درویش از استدلال بازیکن آزاد در بازار نیست فاصله می‌گرفت، پرسپولیس با اسکواد کامل‌تری در رقابت‌ها حاضر می‌شد. در فوتبال مدرن، تیم‌های مدعی تنها به جستجوی بازیکن نمی‌پردازند و آکادمی‌ها تنها برای پر کردن لیست نیستند. دو ناکامی در برابر سپا‌هان برای جذب شهریار مغانلو و رضا شکاری، گواه این ادعاست.

در مورد مهاجم مهدی عبدی نیز، باشگاه بدون دریافت وجه، او را به صورت قرضی در اختیار یکی از رقبا قرار داد. این روش مدیریتی نه در انتقالات و نه در تامین مالی تیمی در مقیاس پرسپولیس، قابل دفاع نیست.