مطالعه جدید: تفاوت در مراقبت از کودکان می‌تواند دلیل انقراض نئاندرتال‌ها باشد
ما زمانی در کنار نئاندرتال‌ها زندگی می‌کردیم، اما این گونه نزدیک به چهل هزار سال پیش از روی زمین ناپدید شد. دلایل متعددی برای انقراض نئاندرتال‌ها مطرح شده که از جمله آن‌ها می‌توان به آمیزش بین‌گونه‌ای، تغییرات اقلیمی و درگیری‌های خشونت‌آمیز با انسان‌های مدرن اشاره کرد.
یک مطالعه تازه بر روی دندان‌های این گونه منقرض‌شده و انسان‌های دوران پارینه‌سنگی پسین نشان داده که انسان‌ها زمان بیش‌تری را برای مراقبت از کودکان خود صرف می‌کردند در مقایسه با نئاندرتال‌ها. کارشناسان معتقدند این كشف می‌تواند یکی از دلایل انقراض نئاندرتال‌ها را توضیح دهد.
کودکان نئاندرتال که بین چهارصد هزار تا چهل هزار سال پیش و کودکان انسان‌های مدرن که در دوران پارینه‌سنگی پسین (بین پنجاه هزار تا دوازده هزار سال پیش) زندگی می‌کردند، احتمالا با سطوح مشابه‌ی از استرس دوران کودکی روبرو بودند، اما در مراحل مختلف رشد با آن مواجه شده‌اند.
تیم محققان از دانشگاه توبینگن در آلمان بیان کرده‌اند که این یافته‌ها می‌تواند منعکس‌کننده تفاوت‌ها در نحوه مراقبت از کودک و سایر استراتژی‌های رفتاری بین این دو گونه باشد. پژوهشگران می‌نای دندانی چهارصد و بیست و سه دندان نئاندرتال و چهارصد و چهل و چهار دندان انسان در دوران پارینه‌سنگی پسین را تجزیه و تحلیل کردند.
شیار‌های افقی با می‌نای نازک‌تر در دندان‌ها نشان‌دهنده استرس‌های دوران کودکی هستند. تحقیقات قبلی نشان داده که این ویژگی می‌تواند با مشکلات دوران کودکی همانند بیماری، عفونت، سوءتغذیه، کمبود‌های تغذیه‌ای و تروما مرتبط باشد.
نقص‌های می‌نای دندان‌های نئاندرتال‌ها و انسان‌های پارینه‌سنگی پسین شبیه به هم هستند، اما این نقص‌ها در مراحل رشدی متفاوتی میان دو گونه مشاهده شده است. در میان انسان‌های پارینه‌سنگی پسین، نقص می‌نای دندان در نزدیکی سنین برش دادن (بین یک تا سه سالگی) بیش‌تر دیده میشود.
با این حال، در میان نئاندرتال‌ها، نقص‌های می‌نای دندان پس از دوره برش دادن به اوج خود می‌رسند که نشان میدهد در این دوره احتمالا سوءتغذیه در آن‌ها بیش‌تر بوده است.
نویسندگان این مطالعه معتقدند که استرس ناشی از برش دادن در کودکان انسان‌های پارینه‌سنگی پسین می‌تواند ناشی از افزایش تقاضای انرژی باشد. آن‌ها می‌گویند که انسان‌های این دوران احتمالا با بهره‌گیری از استراتژی‌هایی همانند وابستگی طولانی‌تر کودکان به والدین، بهره‌برداری کارآمد‌تر از منابع و فراهم کردن دسترسی کودکان به غذا، بتوانند استرس‌های رشدی را در کودکان پس از برش دادن کاهش دهند.
ممکن است چنین استراتژی‌هایی توسط نئاندرتال‌ها مورد بهره‌گیری قرار نگرفته باشد که این امر می‌تواند به مزایای بقا در درازمدت برای انسان‌های مدرن در مقایسه با نئاندرتال‌ها منجر شده باشد. محققان در ژورنال ه‌اند که به نظر می‌رسد انسان‌ها در کاهش استرس در کودکان تازه برش‌داده شده بهتر عمل کرده‌اند.
در حالی که برای نئاندرتال‌ها، زمانی کوتاه پس از پایان دوره شیرده‌ی با استرس‌زاترین مرحله کودکی هم‌زمان شده است. لورا لیمر، نویسنده این مطالعه، می‌گوید
انسان‌های مدرن پارینه‌سنگی پسین و نئاندرتال‌ها استراتژی‌های متفاوتی برای مراقبت از کودک پس از دوره برش دادن داشته‌اند، به‌گونه‌ای که اعمال انسان‌های مدرن باعث کاهش بیش‌تر استرس در دوران کودکی شده است.
این استراتژی‌ها نه تنها با حمایت والدین، بلکه احتمالا با سایر عوامل اجتماعی نیز مرتبط بوده‌اند.
احتمالا می‌توان گفت کودکان نئاندرتال ممکن است سریع‌تر استقلال پیدا کرده باشند یا در سنین پایین‌تر با بزرگسالان رفتار می‌شده باشند.
